Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Ιουνίου 2009

Είμαι σε ταξίδι


Δεν μπορώ να περιμένω.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Μπροστά μου υπάρχει μάχη και αγώνας.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Τι σημασία έχει πόσο μακριά είναι.
Από το Βορρά ώς το Νότο.

Ακόμη κι αν είναι σα να ταξιδεύεις.
Στην κόψη του ξυραφιού.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Ακόμα κι αν είναι οι εχθροί στο δρόμο.
Κι αν η γη ακόμα κι οι πέτρες γίνουνε φίδια.
Αν όλα χτυπήσουν ιοβόλα στη στιγμή.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Ακόμα κι αν πέφτουν οι σφαίρες βροχή.
Αν έρθουν οι εχθροί αμέτρητοι σα φύλλα το φθινόπωρο.
Αν έρθει ο στρατός του κατακτητή.
Εγώ είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Ακόμα κι αν οι δωσίλογοι συνωμοτήσουν.
Με τους προδότες για να με τσακίσουν.
Κι αγκάθια είναι γεμάτος ο δρόμος.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Θα υπερασπίσω αυτόν εδώ το δρόμο.
Μπορώ να καταθέσω για την ελευθερία.
Πλησιάζω αργά αργά.

Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Στο δρόμο με τις πλαγιές και τις κοιλάδες.
Για την ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Δεν θα γυρίσω πίσω.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Είμαι σε ταξίδι, ο δρόμος ανοίγεται μπροστά μου.
Οι εχθροί μου περίσσεψαν.
Ακόμα κι αν ο κόσμος όλος μου επιτεθεί.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Δεν θα σταματήσω ποτέ.
Δεν θα γυρίσω ποτέ.
Έναν μονάχα δρόμο έχω, όχι δύο.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.
Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Άνοιξη.
Και γω δεν κουράζομαι καθόλου.
Αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος του Κουρδιστάν.
Είμαι σε ταξίδι, φεύγω.

Αντάρ Ζιγιάντ

Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009

Η ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!

Η σιωπή θυμίζει νεκρική ακολουθία...
στάχτη η ομίχλη στα μάτια...
δεν κοιτούν...
δεν ξεχωρίζουν χρώματα...
δεν ακούν ψίθυρους...
απλά αργοπεθαίνουν καίγοντας κόκκινους ιστούς...
χωρίς ενοχές...
χωρίς τύψεις...
έτσι απλά...
Πετούσα πέτρες στα τζάμια...
Άκουγα τον θόρυβο...
Τα κομμάτια γκρεμίζονταν...
Έσχιζαν την σιωπή που επέβαλαν...
Δες τους βγήκαν στα παράθυρα...
Υστερικές φωνές πανικού...
Φοβούνται τους ήχους...
Δες τους...
Νεκροί στα παγωμένα τους μνήματα...
Χωρίς σταυρούς...
Κοροϊδεύουν την ζωή...
Εκτελούν την αγάπη...
Μολύνουν την ευωδιά της Άνοιξης...
Με βρώμικες ανάσες...
Κρύβονται σαν τα τρωκτικά...
Ροκανίζουν το συναίσθημα...
Ξεγελούν τους αγγέλους...
Ματώνουν τα φτερά τους με το βαθύ κόκκινο...
Σέρνονται στα ερείπια που προκάλεσαν...
Οπλίζουν το χέρια τους με δηλητήριο...
Ισοπεδώνουν την ψυχή στο παρθενικό της φτερούγισμα...
Ατσάλι σκληρό η ψυχή μου...
Κατεδαφίζει την αχυρένια σας ύπαρξη...
Σκαρφάλωσα στον απέραντο ουρανό...
Να μην σας βλέπω...
Να μην "ακούω" τις σιωπές σας...
Σας σκέπασε το απέραντο γαλάζιο...
Πνιγήκατε στον ωκεανό...
Τώρα η Άνοιξη χαμογελά...
Χωρίς την σκιά του μαύρου σας χειμώνα...
Και το αηδόνι δοξάζει...
Το μεγαλείο της ζωής...
Με τα ποιο γλυκά χρώματα...
Αυτά που ποτέ δεν είδατε...

Στέλιος Κ.